پسنديده و مورد ستايش و تعريف است . » در وقت ظهورِ نور توحيد ، مشاهده مىشود كه اين كوههاى سخت ، به قدر يك پَر كاه از خود قدرت و عظمت ندارند ، درحالىكه اگر واقعاً مانند عِهن منفوش ( پشم زده شده ) در هوا متلاشى ميشدند باز وجودى داشتند . ولى جبال و همهء موجودات بدون استثناء موجوديّت و شخصيّت خود را در قبال ظهور نور توحيد از دست ميدهند . و در عالمِ طلوع نور توحيد ، شمع‌هاى نيم سوختهء ضعيف چه نورى دارند ؟ چون عالم عوض مىشود همهء موجودات ، هستى خود را مىبازند . عيناً مانند قطعات بزرگ يخ كه بر درّه‌ها و عَقَبات و توچال‌ها ، در فصل زمستان با نهايت صلابت از خود اظهار وجود نموده ، ولى همين كه آفتاب تَموز بر آنها بتابد رفته رفته آب شده و بكلّى شخصيّت خود را از دست ميدهند . طَلَعَ الشَّمْسُ أيُّها الْعُشّاقْ * فَاسْتَنارَتْ بِنورِهِ الآفاقْ « اى عاشقان و دلباختگان لقاء و جمال حضرت احديّت ! اينك بدانيد كه خورشيد طلوع كرده است ! و تمام افق‌ها به نور او روشن و منوّر گرديده‌اند » ! در قيامت فقط نور توحيد ظاهر است و بس چه خوب و عالى بيان مىكند قرآن كريم اضمحلال اسباب و علل و امور اعتباريّه را در اين فقره : لَقَدْ تَقَطَّعَ بَيْنَكُمْ وَ ضَلَّ عَنْكُمْ ما كُنْتُمْ تَزْعُمُونَ . « بين شما و آنها جدائى افتاد . و آنچه را كه گمان ميكرديد كه